Grosz to srebrna moneta europejska o wysokiej wartości (łac. "grossus" - gruby). Pierwsze grosze, jako wielokrotności bitych do tej pory denarów, pojawiły się w miastach włoskich pod koniec XII w. W 1266 r. nominał ten wprowadzono we Francji pod nazwą grosza turońskiego, wartego 12 denarów, który chętnie naśladowano w innych krajach. W Europie wschodniej grosz, zwany praskim, pojawił się najwcześniej w Czechach w 1300 r. skąd rozprzestrzenił się na cały region.

Jan III Tryumfujący (1312-1355), Jean le Triomphant, Jan, syn Jana II, księcia Brabancji i Limburgii, i Małgorzaty, królewny angielskiej, ur. w 1300 r., książę Brabancji i Limburgii od 1312 r. (samodzielnie od 1320 r.), zm. w 1355 r. Jako kuzyn króla Anglii przystąpił do wojny stuletniej w 1337 r. po jego stronie, przyjmując ogromne angielskie subwencje, ale też działając w interesie swych miast, konkurujących z Flandrią o handel angielską wełną. Zmienił jednak front w 1345 r., gdy Edward III wyczerpał swe fundusze.

Ludwik I de Crécy (1322-1346), Lodewijk van Nevers, Louis de Dampierre, syn Ludwika de Nevers z rodu Dampierre, hrabiego Mehun, i Joanny, hrabianki Rethel, ur. ok. 1304 r., hrabia Flandrii i Nevers od 1322 r., hrabia Rethel od 1328 r., zginął pod Crécy w 1346 r. Ludwik wiernie wspierał królów Francji, nie uwzględniając interesów swych miast, prowadzących intensywny handel wełną z Anglią. Powodowało to bunty ludności, które kilkakrotnie usuwały hrabiego z tronu.

Moneta bita na mocy porozumienia między władcami obu krajów z 3 XII 1339 r., ujednolicającego stopę menniczą.

[Borys Paszkiewicz, Anita Chiron-Mrozowska, oprac. Michał Zawadzki]