Spośród różnych rodzajów talarów bitych w Południowych Niderlandach największe znaczenie uzyskał patagon, początkowo nazywany srebrnym suwerenem (souverain d’argent, nazwa potoczna od neapolitańskiego talara, pataccone, odpowiadającego wartością tamtejszemu obrachunkowemu dukatowi). Wprowadziła go ordynacja z 4 VII 1612 r., odpowiadał 48 patardom; szeroko znany i używany w Niemczech i Europie Środkowej, zwany był Kreuztaler, Albertustaler (od imienia Alberta), Brabanter Taler. Emisja trwała do 1711 r. Mutacją patagona był kronentalar, bity aż do XIX w. Cechą charakterystyczną zarówno oryginalnego brabanckiego patagona, jak i jego naśladownictw, był skośny krzyż burgundzki.

Arcyksiążę austriacki Albert (Albrecht) VII, syn cesarza Maksymiliana II, króla Czech i Węgier, i Marii, córki cesarza Karola V, króla Hiszpanii, ur. w 1559 r., od 1577 r. kardynał, arcybiskup Toledo od 1595 r., w latach 1583-1593 r. wicekról Portugalii, w 1598 r. zrzekł się godności kościelnych i jako książę Burgundii i Brabancji objął władzę w Niderlandach i Wolnym Hrabstwie Burgundzkim jako posagu małżonki, którą w 1599 r. została Elżbieta (Izabela, Isabel Clara Eugenia, Isabella Clara Eugenia), arcyksiężniczka austriacką, córka Filipa II, króla Hiszpanii, i Elżbiety, córki Henryka II, króla Francji, ur. w 1566 r. Elżbieta, zachowała funkcję namiestniczki Niderlandów również po śmierci męża w 1621 r. (mimo że wstąpiła do zakonu klarysek) i zm. w 1633 r., jednak nie biła samodzielnie monet. Wczesna śmierć wszystkich dzieci tej pary nie pozwoliła założyć niderlandzkiej linii Habsburgów, ale arcyksiążęta przynieśli Niderlandom Hiszpańskim pokój i rozkwit gospodarczy i kulturalny.

[Borys Paszkiewicz, Anita Chiron-Mrozowska, oprac. Michał Zawadzki]