W pierwszym okresie panowania arcyksiążąt obowiązywał system florenowy (guldenowy), podobny do północnoniderlandzkiego; w 1603 r. przywrócono emisję reala (o wartości 5 patardów) jako podstawy południowoniderlandzkiej waluty srebrnej. Krążki do monet otrzymywano najczęściej poprzez wycinanie nożycami.

Arcyksiążę austriacki Albert (Albrecht) VII, syn cesarza Maksymiliana II, króla Czech i Węgier, i Marii, córki cesarza Karola V, króla Hiszpanii, ur. w 1559 r., od 1577 r. kardynał, arcybiskup Toledo od 1595 r., w latach 1583-1593 r. wicekról Portugalii, w 1598 r. zrzekł się godności kościelnych i jako książę Burgundii i Brabancji objął władzę w Niderlandach i Wolnym Hrabstwie Burgundzkim jako posagu małżonki, którą w 1599 r. została Elżbieta (Izabela, Isabel Clara Eugenia, Isabella Clara Eugenia), arcyksiężniczka austriacką, córka Filipa II, króla Hiszpanii, i Elżbiety, córki Henryka II, króla Francji, ur. w 1566 r. Elżbieta, zachowała funkcję namiestniczki Niderlandów również po śmierci męża w 1621 r. (mimo że wstąpiła do zakonu klarysek) i zm. w 1633 r., jednak nie biła samodzielnie monet. Wczesna śmierć wszystkich dzieci tej pary nie pozwoliła założyć niderlandzkiej linii Habsburgów, ale arcyksiążęta przynieśli Niderlandom Hiszpańskim pokój i rozkwit gospodarczy i kulturalny.

[Borys Paszkiewicz, Anita Chiron-Mrozowska, oprac. Michał Zawadzki]