Grosz to srebrna moneta europejska o wysokiej wartości (łac. "grossus" - gruby). Pierwsze grosze, jako wielokrotności bitych do tej pory denarów, pojawiły się w miastach włoskich pod koniec XII w. W 1266 r. nominał ten wprowadzono we Francji pod nazwą grosza turońskiego, wartego 12 denarów, który chętnie naśladowano w innych krajach. W Europie wschodniej grosz, zwany praskim, pojawił się najwcześniej w Czechach w 1300 r. skąd rozprzestrzenił się na cały region. Monetę tę odwzorowano również w Polsce, gdzie wybito krótką serię tzw. groszy krakowskich w okresie panowania Kazimierza Wielkiego. Jako samodzielna moneta szerzej zaistniał w Polsce jednak dopiero w XVI w.

Filip I z St. Paul (St.-Pol) i Ligny jako regent (1420-1422), Philippe, Filips, syn Antoniego, księcia Brabancji, i Joanny Luksemburskiej, hrabianki z St. Paul i Ligny, brat Jana IV, ur. w 1404 r., hrabia St. Paul i Ligny od 1415 r., regent (ruwaard) Brabancji w latach 1420-1422, książę Brabancji od 1427 r., zm. w 1430 r.

Nowy grosz (pierwotnie dwugrosz), wprowadzony na podstawie ordynacji Filipa z St. Paul w 1429 r., nazwany został cromstert lub kromstaert — od zakręconego ogona lwa. Cromsterty bito tylko do 1432 r.

[Borys Paszkiewicz, Anita Chiron-Mrozowska, oprac. Michał Zawadzki]