Denar był podstawową srebrną monetą rzymską. We wczesnym średniowieczu pojawił się szerzej w wyniku reformy monetarnej przeprowadzonej przez Karola Wielkiego (768-814). Odpowiadał on wówczas 1/240 funta karolińskiego, czyli ważył ok. 1,7 g. Do XIV wieku stanowił on podstawową jednostkę monetarną w Europie. W Polsce bity aż do XVII wieku, od końca XIV wieku jako najdrobniejszy nominał.

Henryk I Stary (1015-1038), Henri le Vieux, syn Lamberta I z Brodą, hrabiego Lowanium i Brukseli, oraz Gerbergi, córki Karola, księcia Dolnej Lotaryngii, syna Ludwika IV, króla Franków (ostatniej z rodu Karolingów), hrabia Lowanium od 1015 r., zamordowany w 1038 r.

W katalogach monet denar ten przypisywany jest hrabiemu Henrykowi I. Jest to jednak atrybucja konwencjonalna i możliwe jest również powstanie tej monety w kilka lat po śmierci Henryka I, za panowania jego małoletniego syna, Ottona II (1038-1040), lub brata, Lamberta II Balderyka (1040-1062). Oklepywanie obrzeży, które nadaje monecie pozornie większą grubość, a przy tym usztywnia krążek i chroni go przed złamaniem, wynaleziono w połowie X wieku w Saksonii, a później stosowano także w niektórych sąsiednich krajach, w tym również w Polsce. Właściwy cel tego zabiegu ani jego miejsce w procesie produkcji monet nie są znane i prawdopodobnie zmieniały się w czasie i przestrzeni. Monety brabanckie XI-XII w. były tylko lekko oklepywane.

[Borys Paszkiewicz, Anita Chiron-Mrozowska, oprac. Michał Zawadzki]