Henryk (Enoch, Enrico, Henoch) Glicenstein (Turek k. Konina 1870-1942 Nowy Jork)
Rzeźbiarz, malarz i grafik pochodzący z rodziny żydowskiej; syn kamieniarza wykonującego macewy. Studiował w akademii monachijskiej pod kierunkiem Wilhelma von Rümanna (1889-1895). W 1895-1910 mieszkał w Rzymie, a później w Warszawie, krótko kierując katedrą rzeźby w tutejszej SSP. Od 1928 w Nowym Jorku. Wykonywał portrety, płaskorzeźbione plakiety i monumentalne figury o tematyce rodzajowej i religijnej.

W twórczości Glicensteina płaskorzeźby pojawiają się przed 1900. Wczesnym ich przykładem jest metalowy relief z 1896, przedstawiający staruszkę (Muzeum Sztuki w Łodzi). Zastosowany w tym dziele sposób kadrowania – duże zbliżenie na twarz i dłonie modela – został powtórzony w prezentowanej tutaj plakiecie. Płaskorzeźba z ZKW różni się oczywiście od reliefu ze staruszką pod względem stylowym. Rysunek oparty na krzywej linii, charakterystycznej dla secesji, oraz operowanie wyrazistym konturem upodabniają naszą płaskorzeźbę do najbardziej znanej pracy Glicensteina z okresu przełomu wieków – tzn. reliefu Narcyz (1899-1901, MNW).

[Artur Badach]